Nie miała uzasadnienia żadna z moich obaw.  Sala była duża i nie zatłoczona.
Obecność rodziców w niczym nie przeszkadzała. Dwóch ojców bardzo sumiennie uwieczniało aparatami wszystko co się działo , ale to nic , bo od niedawna my tez mamy swojego fotoreportera.  Jest to Konrad, który wozi Agę i Nonę /to husky/ a od jakiegoś czasu my z Alturką stale się z nimi zabieramy.
Ja popełniłam błąd. Myślałam że jeśli Altek przyjedzie lekko przegłodzony, będzie chętniej pracował. Ale to co się  działo, było już definitywnym przegięciem - przeszlo w drugą skrajność.
Cały czas pokazywała mi saszetkę z żarciem, szturchała, próbowała wymuszać.  Jeśli nic to nie dało , to próbowała zarobić. Wciskała mi wszystko co mogła dopaść w pobliżu:   miski, jakieś pudełka, większe, mniejsze...i nawet o zgrozo poszczekiwała.  W sumie wszyscy się z tego śmiali - to co robi pies, zawsze jest albo poprawne,  albo śmieszne.   Tak więc  było fajnie, ale to nie może tak wyglądać.
Mam nauczkę.  Na drugi raz dam się jej nażreć po uszy i niech będzie spokojna.    / pewnie wtedy położy się spać  i będę ją tyrpać do każdego ćwiczenia./
Nasza Beatka prowadziła zajęcia tak profesjonalnie, że wszyscy byliśmy pełni podziwu. Wszystko pod kontrolą , przemyślane, dopracowane.
Każdy z psów miał swoją drużynę dzieci i jako pierwszy pokazywał zadanie które następnie dzieci wykonywały na czas.
Szło świetnie i gdybym była skromna, to nawet bym się nie pochwaliła że drużyna Alturki zajęła 1 miejsce. Dwie pozostałe miały dogrywkę.  Emocje były wielkie,  niektórzy nawet płakali !
Po zakończeniu, rozmawiałyśmy jeszcze bardzo miło z panią dyrektorką oraz z drugą z nauczycielek. A już w szatni zaczepiła mnie jedna z mam.   Okazało się , że ją głównie intryguje jak ja takiego dużego psa kąpię .  A potem   też  wyraziła uznanie i podziw dla naszej pracy.   Bardzo to było miłe i zawsze też jest dla nas jakąś formą nagrody.