Właściwie niezamierzenie, poprzez różne powiązania, trafiłam wczoraj w internecie na rodzinę Alturki.
 Wcześniej wiedziałam skąd pochodzi, przydomek ma w rodowodowej nazwie, ale  w szczegóły nigdy nie wnikałam.
Pooglądałam tę rodzinkę, poczytałam o mamie mojej suni, dowiedziałam się jakie sukcesy na wystawach odnoszą kuzyni.
Taka  jakaś się poczułam rozczulona   -  wszyscy oni wydali mi się poprzez Alturkę  tacy bliscy...
Kiedyś pracowałam w Zw. Kynologicznym, zdałam nawet egzamin asystencki. Jednak gdy po przerwie zamierzałam tam wrócić, nie spodobały mi się tamtejsze układy.  To wtedy ostatecznie wybrałam Fundację.
Zmierzam do tego , że obecnie nie jestem wielbicielką wyglądu psów przygotowywanych  do wystaw.
Nie lubię tego wyczesania, napuszenia, sztywności.  U bouvierów szczególnie. Nie podoba mi się sposób strzyżenia tej rasy, nie lubię przyciętych uszu.

Właściwie to tak naprawdę najbardziej podoba mi się moja własna buwiśka,  oraz jej koleżanka Debra, z Olsztyna.  Obie są naturalne, "psie", może nie przesadnie  eleganckie  /lub inaczej/,  ale za to radosne.  I nie mają przewrócone w głowie.
 

A rodzinną hodowlę Alturki reprezentuje /poniżej/  szczeniaczek bouviera. Czy nie jest niesamowity ?!

http://www.bouvi.org/Chucho

Są już wiadomości od Ajkiego.
Przyszły długo wyczekiwane wyniki z biopsji.  To co mu się zrobiło, nie jest tak bardzo grożne jak mogłoby być, więc :  ufff....
Jednak należy to usunąć , a ponieważ znajduje się w dosyć newralgicznym punkcie, będzie z tym trochę  zachodu.
Co za tym idzie, znowu nerwy, przeżycia, jeżdżenie, zamartwianie się , no i rzecz jasna ogromne wydatki.
Ale przecież życie Magdy nigdy, ani przez chwilę nie było łatwe i spokojne.
Jednak zawsze dotąd,  ze wszystkich opresji wychodziła zwycięsko.
To o niej można powiedzieć:  "ona ma siłę, nie wiesz jak wielką..."  Nie znam drugiej takiej dziewczyny.
Tak więc nie mam wątpliwości że ze wszystkim sobie poradzi i tym razem. 
A nam, którzy szczerze jak najlepiej jej /im/  życzymy, pozostaje tylko  modlić się, żeby te kłody pod nogi wreszcie przestały się wtaczać.

Pod wieczór przyszła córcia i stwierdziła że nie może już doczekać się lata, upałów i wyjazdu na  naszą  wakacyjną  wieś.
Oczywiście my wszyscy też!     Alturka marzy o pachnących łąkach i świeżej trawie do tarzania.     Ja  -  o cieple,  wysokiej trawie,  zbożu  i  dalekich spacerach po suchych ścieżkach.    W  lekkich ubraniach,  bez żadnych rękawiczek,  szalików i czapek.
Ale jedyne co mogliśmy zrobić, to znależć wakacyjne zdjęcia i przez godzinę pooglądać, potęsknić i powzdychać.

Czy to możliwe że ja mówiłam wtedy że "za gorąco "?!

.......że owczarki są zdolne do wszystkiego .